شوق دیدار را شاید نتوان برای همگان یک وظیفه شمرد،این وظیفه ی عاشقی است.
این تکلیف سوختگان هجران است.
آن کس که فراق حضرت مهدی(عج)بی تابش کرده،آن کس که دوری رخ زیبای یوسف فاطمه(ع)خواب را از چشمانش گرفته،آن کس که غیبت مولایش راحت و آرامش و آسایش را از او سلب نموده،به چیزی جز دیدار نمی اندیشد.
دعای ندبه که مناجاتِ زاری کنندگان از فراق ولی عصر(عج)است،سرشار از این جلوه های شوق است.گویاامام صادق(ع)که خوداز مشتاقان حضرت مهدی(عج)بودند،دعای ندبه را به عنوان فراقنامه ای پر سوز و گداز،در بین شیعه به ودیعت نهاده اند تا چگونگی شرح اشتیاق را به سوخته بالان آتش فراق بیاموزد:
«جانم فدای تو ای امام زمان،ای نهایت آرزوی مشتاقان،ای کسی که هر زن و مرد با ایمانی دیدار تو را تمنا می کنند و به یاد تو فریاد بر می دارند و در فراق تو ناله می کنند»
مولای ما!سوز عطش به درازا کشید،کی آن زمان فرا می رسد که از آب گوارای دیدارت سیراب شویم؟
